Najczęściej zadawane pytania

Zamawiając beton należy zwrócić uwagę na:

• rodzaj i klasę betonu zawartą w projekcie budowlanym,

• możliwość dojazdu do budowy - sprzęt taki jak betonomieszarka nie zmieści się na drodze o szerokości 2,5 metra i nie przejedzie po nieutwardzonej drodze,

• potrzebę pompy do betonu - nie jest wskazany rozładunek betonu „z leja spustowego" i przegarnianie go do przeciwnego narożnika budynku,

• orientacyjna ilość betonu,

• orientacyjny czas wbudowywania.

Wykonując projekt budowlany, również domu jednorodzinnego, każdy projektant powinien szczegółowo określić zastosowane do obliczeń konstrukcyjnych założenia, w tym klasę betonu. Zazwyczaj jest ona wskazana na rysunku konstrukcyjnym ław fundamentowych, stropów i innych elementów żelbetowych. Jeżeli nie ma takiej informacji, wówczas stosuje się następujące klasy betonów:

• podkład pod ławy fundamentowe: beton B10 bądź podsypki piaskowe,

• ławy fundamentowe: B15-B20,

• ściany fundamentowe: B15-B20 (Jeżeli w budynkach istnieje część podpiwniczona i występuje ryzyko zawilgocenia, bądź naporu wód gruntowych, wówczas wskazane jest użycie betonu o podwyższonej odporności na przesiąkanie np. B25 W6 - beton wodoszczelny W6),

• nadproża, wieńce, stropy: beton B20.

W przypadku jakiekolwiek wątpliwości należy każdorazowo zasięgnąć informacji u osoby odpowiedzialnej na danej budowie lub też Kierownika Budowy.

Pod pojęciem „chudziak" kryje się produkt, który ma za zadanie ustabilizować podłoże gruntowe i wzmocnić jego powierzchnię. Zazwyczaj jest to beton B10.

Pomimo, iż wydaje się, że jest to najmniej istotny fragment budowli, jego wykonanie zgodnie ze sztuką budowlaną ma olbrzymie znaczenie. Brak takiej warstwy powoduje, że podczas wbudowywania właściwej mieszanki konstrukcyjnej (np. betonu B20 na ławy fundamentowe) może wystąpić „zmieszanie" warstwy gruntu z zaczynem cementowym. Następstwem tego będzie osłabienie betonu i pogorszenie warunków ochrony korozyjnej stali zbrojeniowej.

Należy rozróżnić pojęcie „chudziaka" od chudego betonu 6-9, który jest mieszanką kruszywa mineralnego, cementu i wody o wytrzymałości na ściskanie od 6 do 9 MPa.

Beton może osiągnąć zakładane parametry tylko pod warunkiem przestrzegania odpowiednich zasad przy jego wylewaniu i pielęgnacji. Istotnym czynnikiem wpływającym na mieszankę są zjawiska atmosferyczne.

Wszelkie opady (deszcz, grad, śnieg) niszczą powierzchnię betonu i powodują wypłukanie zaczynu cementowego. Woda, która zbiera się na powierzchni, wnika w strukturę betonu, a po odparowaniu pozostawia w nim sieć kanalików i pustek powietrznych (kapilary i pory). W znaczący sposób obniża to jakość beton, zwiększa nasiąkliwości i osłabia odporność na działanie mrozu. Pogarszają się też warunki ochrony korozyjnej stali zbrojeniowej.

Jeżeli istnieje ryzyko wystąpienia opadów a betonowanie musi być wykonane, należy pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu wbudowanego elementu.

Negatywny wpływ na beton ma też silny wiatr. Podczas wietrznej pogody szybkość odparowywania wody z betonu jest znacznie większa. W skutek tego nie ma warunków do prawidłowego przebiegu procesu hydratacji cementu, za czym podąża spadek wytrzymałości.

Szczególną uwagę należy zwrócić przy betonowaniu w okresie obniżonych temperatur. Dostarczony na plac budowy materiał powinien mieć temperaturę nie mniejszą niż +5°C. Po wbudowaniu powinien zostać zabezpieczony przed utratą ciepła, np. poprzez przykrycie warstwą wełny mineralnej i folii budowlanej. Istnieją sposoby umożliwiające produkcję, transport i wbudowanie mieszanki w ujemnych temperaturach, na przykład dodanie domieszek „przeciwmrozowych" przyspieszających wiązanie. Nie zwalnia to jednak odbiorcy betonu od zabezpieczenia elementu przed działaniem mrozu.

Metody pielęgnacji powinny zapewnić bardzo niskie tempo odparowania wody z powierzchni betonu lub utrzymywać powierzchnię cały czas w stanie wilgotnym.

Metody pielęgnacji:

• Szczególnie zalecaną metodą pielęgnacji jest ciągłe spryskiwanie zabetonowanych elementów wodą, począwszy od chwili, gdy powierzchnia betonu nie jest podatna na zniszczenie. Zaleca się, aby maksymalna różnica temperatur wody i betonu nie była większa niż 11°C.

• Okrywanie zabetonowanych elementów folią polipropylenową, począwszy od momentu, gdy folia nie uszkodzi powierzchni.

• Pielęgnacja naturalną - może być stosowana tylko wtedy, gdy podczas wymaganego okresu pielęgnacji panuje bezwietrzna (!), bardzo wilgotna, deszczowa lub mglista pogoda.

W przypadku betonowania elementów poziomych np. płyt, czy stropów, mimo zastosowania w/w pielęgnacji podczas ciepłej, wietrznej pogody, na powierzchni świeżego betonu mogą pojawiać się drobne rysy. Najlepszym sposobem jest przetarcie powierzchni pacą tynkarską oraz ciągłe stosowanie mokrej pielęgnacji.

Zabetonowane elementy należy chronić przed szkodliwymi drganiami, uderzeniami lub uszkodzeniami.

Niedopuszczalne jest stosowanie specjalnych preparatów pielęgnacyjnych (emulsji) na powierzchniach, które mają być poddane dalszej obróbce. Nie można ich też używać na powierzchniach, gdzie wymagana jest przyczepność innych materiałów, o ile związki te nie zostaną usunięte w całości (najczęściej mechanicznie) przed następną operacją.

Zgodnie z PN-EN 206-1: 2000 „Beton. Część 1: Wymagania, właściwości produkcja i zgodność", odpowiedzialność za pielęgnację betonu ponosi Wykonawca

Aby zminimalizować możliwość wystąpienia drobnych zarysowań powierzchni oraz zapewnić odpowiednią wytrzymałość i trwałość, beton należy pielęgnować i chronić już we wczesnym okresie.

Pielęgnację powierzchni należy rozpocząć bezzwłocznie po zakończeniu operacji zagęszczania i wykańczania betonu. W razie potrzeby ochrony swobodnej powierzchni przed powstawaniem rys związanych ze skurczem plastycznym, jeszcze przed wykończeniem betonu, należy zastosować pielęgnację tymczasową.

Okres trwania pielęgnacji powinien być dostosowany do rozwoju własności betonu w strefie powierzchniowej. Beton powinien być pielęgnowany do chwili, gdy wytrzymałość jego powierzchni osiągnie co najmniej 50% wymaganej wytrzymałości na ściskanie. W temperaturze 20°C i wysokiej wilgotności, większej niż 80%, beton uzyskuje taką wytrzymałość po 3-4 dobach. Optymalnym okresem pielęgnacji, w zależności od warunków temperaturowych, to okres 10 - 14 dni.

Betony, które można pompować powinny mieć konsystencję od plastycznej do ciekłej. Wszystkie betony suche lub półsuche nie będą się pompowały. Grupą betonów, które charakteryzują się brakiem pompowalności są betony lekkie na kruszywie sztucznym typu keramzyt i pollytag.

W momencie zamawiania betonu należy zaznaczyć, aby mieszanka była pompowalna. Dzięki temu unikniemy nieporozumień na budowie.

Betony półsuche transportowany jest samochodami skrzyniowymi. Mieszanka betonu półsuchego charakteryzuje się niską zawartością wody, dlatego też bardzo ważne jest zabezpieczenie jej przed wysuszeniem podczas dojazdu do placu budowy. Jeżeli mieszanka „wyschnie" w czasie transportu, wówczas zaczątki wiązań ulegną przerwaniu.

Mieszanka może być zabezpieczona poprzez zakrycie folią lub plandeką. Takie zabezpieczenie mieszanki powinno być także zastosowane na placu budowy.

Składając zamówienie należy pamiętać o poinformowaniu o planowanym długim czasie wylewania. Pozwoli to prawidłowo dostarczyć i wbudować mieszankę betonu półsuchego i suchego.

Standardowy beton produkowany na węzłach Lafarge w Polsce powinien być wbudowany w przeciągu 90 minut licząc od czasu produkcji, który możemy odczytać na dokumencie dostawy WZ.

Jeżeli nie ma możliwości wyprodukowania, dostarczenia i wbudowania mieszanki w tym okresie, wówczas opracowywana jest mieszanka wg wskazówek i potrzeb Klienta. Jest ona przygotowywana na podstawie uzyskanych informacji o planowanym czasie dojazdu i wbudowania betonu

Jastrych anhydrytowy Agilia™ Sols A jest przeznaczony do stosowania wewnątrz pomieszczeń, w miejscach nie narażonych na stały i bezpośredni kontakt z wilgocią. Ponadto jako podkład podłogowy nie może stanowić ostatecznej warstwy użytkowej.

Produkt Agilia™ Sols A może być stosowany w łazienkach i w garażach jedynie pod warunkiem, że będzie wbudowany w miejscu nie narażonym na stały kontakt z wilgocią i zostanie „przykryty" warstwą wierzchnią w postaci płytek, parkietu, wykładziny, itp.

Współczynnik przewodności cieplnej dla Agilia™ Sols A wynosi ok. 2,0 [W/mK], a dla jastrychu cementowego między 1,0 a 1,1 [ W/mK].

Wysoka wartość współczynnika dla produktu Lafarge oraz możliwość wylania cieńszej warstwy wylewki anhydrytowej niż cementowej oznacza, że Agilia™ Sols A szybciej się nagrzewa i szybciej oddaje ciepło do pomieszczenia.

Płynna i jednolita konsystencja mieszanki powoduje doskonałe otulenie przewodów instalacyjnych, zwiększając wydajność ogrzewania. Użycie Agilia™ Sols A pozwala na skrócenie czasu działania pieca grzewczego, wpływając na zwiększenie jego wydajności i jednoczesne obniżenie kosztów energii.

Pielęgnacja podkładu podłogowego Agilia™ Sols A rozpoczyna się po upływie 2 dni i polega na intensywnym wietrzeniu pomieszczeń, w którym został on wylany.

Produkt Agilia™ Sols A nie może być polewany wodą!!!

Podstawową różnicą produktu Agilia™ i betonu standardowego jest konsystencja mieszanki. Agilia™ Beton charakteryzuje się bardzo ciekłą konsystencją, która powoduje, że zabudowana mieszanka zagęszcza się i odpowietrza samoczynnie. Dzięki temu beton ten nie wymaga użycia wibratorów, co dodatkowo pozwala na oszczędność czasu i kosztów na budowie.

Tak, innowacyjność produktu Agilia^TM Beton polega właśnie na tym, że nie ma konieczności wibrowania. Jest ono wręcz niedozwolone, ponieważ powoduje segregację kruszywa. Brak wibrowania w znaczący sposób ułatwia codzienną pracę na budowie.

W chwili wylewania Agilia™ Beton posiada bardzo płynną konsystencję, porównywalną do płynności miodu. Sprawia to, że beton dobrze wypełnia szalunek i dopływa wszędzie, nawet w miejsca o bardzo gęstym zbrojeniu i tam gdzie deskowania mają skomplikowane kształty.

Szczelne i czyste szalunki są gwarancją uzyskania gładkiej i równej powierzchni betonu. Z uwagi na bardzo dużą płynność produktu Agilia™, szalunki wymagają większej szczelności i bardziej starannego montażu niż w przypadku zwykłego betonu. Dolne partie deskować możemy uszczelnić pianką poliuretanową. Ważne jest też, aby pianka została nałożona kilka godzin przed betonowaniem, co pozwoli na jej wyschnięcie i stwardnienie. Najlepiej do tego celu nadaje się pianka o właściwościach pęczniejących.

Betony Artevia™ Kolor są pompowane, natomiast Artevia™ Decor, z eksponowanym na powierzchni kruszywem, to produkty których nie należy pompować.

Brak pompowalności Artevia™ Decor wynika z zastosowania do produkcji specjalnie dobranego uziarnienia, które jest niezbędne do uzyskania odpowiedniego efektu dekoracyjnego ostatecznej powierzchni. Istnieje możliwość modyfikacji recepty w taki sposób, aby mieszanka była pompowalna, jednak wiąże się to ze zmianą końcowego wyglądu produktu.

Tak, betony dekoracyjne Artevia™ to produkty mrozoodporne. Są one zaprojektowane w klasie ekspozycji XF3. Parametr ten zapewnia trwałość poziomych elementów betonowych narażonych na złe warunki atmosferyczne typu deszcz, mróz. Ponadto wykorzystywane do produkcji kruszywa zostały odpowiednio dobrane i przebadane pod kontem mrozoodporności.

Beton lekki jest dużo lżejszy niż beton standardowy, a jego niska waga pozwala znacząco odciążyć konstrukcje budowane. Produkt ten posiada dużo niższą gęstość ( 900-1400kg/m³ w stanie suchym), niż beton zwykły (powyżej 2000  kg/m³). Dzięki temu idealnie nadaje się jako materiał wypełniający. Charakteryzuje się też bardzo małym współczynnikiem przewodności cieplnej (beton lekki ok. 0,35-0,80. [W/m·K]; beton zwykły ok. 1,6.-2,0. [W/m·K]), co daje istotne oszczędności w czasie eksploatacji budynku.

Beton lekki posiada dużo niższą wytrzymałość (2-8 MPa), przy wysokiej gęstości (do 10MPa), co uniemożliwia jego zastosowanie na elementy konstrukcyjne. Może być on użyty jedynie jako beton izolacyjny lub izolacyjno-konstrukcyjny.

Beton na razie styropianu jest produktem pompowanym w zakresie gęstości powyżej 1100 kg/m³ (poniżej 1100 kg/m³ zalecane jest podawanie koszem).

Beton lekki na bazie styropianu charakteryzuje się znacznie mniejszą gęstością wynoszącą 900 - 1000 kg/m3, mniejszą wytrzymałością na ściskanie 2-10 MPa i jest betonem pompowanym.

Gęstość betonu na bazie keramzytu to 1500 - 1700 kg/m3, z czym wiąże się większa wytrzymałość na ściskanie - od kilkunastu do kilkudziesięciu MPa. Produkt ten nie może być pompowany.

Beton na bazie styropianu jest głównie betonem izolacyjnym o lepszym współczynniku przewodności cieplnej niż beton na bazie keramzyt. Dużo wyższa gęstość betonu lekkiego na bazie keramzytu oznacza jego mniejszą izolacyjność cieplną.

Dodanie do betonu włókien stalowych wpływa na podwyższenie wytrzymałości na rozciąganie przy zginaniu oraz na spękanie. Dodatkowo następuje obniżenie skurczu o 20-40%. Włókna stalowe wpływają też na zwiększenie odporności na ścieranie oraz znaczny wzrost odporności na zniszczenia. Stosując włókna możemy zredukować grubość posadzki o 20-30%.

Dodanie do betonu włókien polipropylenowych zwiększa odporność betonu na powstawanie rys będących następstwem skurczu plastycznego. Dzięki dużej powierzchni właściwej włókna te powodują lepszą więźliwość wody w mieszance betonowej i ograniczają zjawisko „bleedingu", czyli samoczynnego wydzielania wody z mieszanki betonowej.

Tak, można stosować jednocześnie te dwa rodzaje zbrojenia.

Beton rolniczy to produkt, który charakteryzuje bardzo wysoki stopień szczelności co oznacza, że substancje chemiczne oraz odchody zwierząt nie przedostają się do gruntu. Dodatkowa przewagą nad betonem standardowym jest duża odporność chemiczna, która zabezpiecza przed oddziaływaniem środowisk kwasowych i chemicznych.