Historia

Nie wiadomo, kiedy po raz pierwszy jako spoiwa murarskiego użyto uwodnionego niehydraulicznego wapna w połączeniu z pucolanami. Z całą pewnością beton, do produkcji którego wykorzystuje się cement, pojawił się i był wykorzystywany na dużą skalę w budownictwie Rzymian, aczkolwiek według ostatnich doniesień naukowców mógł być używany jeszcze wcześniej - już przy budowie egipskich piramid.

Wysokie parametry użytkowe spoiw Rzymianie osiągnęli ok. I w. n.e. Przełomem okazało się wykorzystanie w mieszance wulkanicznej ziemi z okolic miasta Pozzuoli, położonego nieopodal Neapolu. Dziś wiemy, że tamtejsza gleba zawierała od 60 do 90% gliny i od 10 do 40% wapienia. Od nazwy miejscowości wzięły swoją nazwę pucolany, czyli związki, które reagują pod wpływem wody z klinkierem, tworząc mieszaninę krzemianów i glinianów wapnia o rosnącej wytrzymałości. Rzymscy budowniczowie stosowali w produkcji cementu zarówno pucolany naturalne (np. pumeks), jak i sztuczne (pokruszone cegły lub zmieloną ceramikę). Wiele budowli powstałych przy użyciu rzymskiego cementu zachowało się w doskonałym stanie do dzisiaj, jak choćby monolityczna kopuła Panteonu. W średniowieczu o cemencie w zasadzie zapomniano i na budowy powrócił dopiero w czasach nowożytnych.

W 1817 r. młody francuski inżynier Louis Vicat rozpoczął badania nad właściwościami uwodnionej mieszanki wapienia i popiołów wulkanicznych. W efekcie, jako pierwszy wyznaczył precyzyjne proporcje rozdrobnionego kamienia wapiennego i krzemianów, które po wypaleniu w określonej temperaturze i zmieleniu stawały się spoiwem hydraulicznym odpowiednim do zastosowań budowlanych, innymi słowy - cementem. Wynalazca receptury, która gwarantowała powtarzalne właściwości, zapomniał tylko o jednym - opublikował wyniki swoich badań przed ich opatentowaniem.

Skład mieszanki udoskonalił Szkot Joseph Aspdin, który w 1824 roku stał się właścicielem patentu na cement o wydłużonym czasie wiązania. Określił go mianem "portlandzkiego", ponieważ wytworzony przy jego użyciu beton przypominał skałę z regionu Portland (Wybrzeże Jurajskie) na południu Anglii.

Pierwsza cementownia we Francji powstała w 1846 roku w mieście Boulogne-sur-Mer nad kanałem La Manche. W 1868 roku firma Lafarge rozpoczęła produkcję cementu w Teil (departament Ardeche, region Rodan-Alpy). Wzrastający popyt na ten materiał doprowadził do szybkiej ewolucji technologii jego wytwarzania.

Na początku XX w. firma Lafarge stworzyła dwa przełomowe wynalazki:

• cement biały, w którego składzie glinę zastąpiono kaolinem (glinką porcelanową). Materiał ten okazał się równie wytrzymały co zwykły cement, ale zwiększał estetykę wykończenia powierzchni.

• cement Fondu^® opracowany w 1908 roku przez Jules'a Bieda, dyrektora laboratorium rozwojowego firmy Lafarge. Dzięki zawartości boksytu mieszanka ta umożliwiła wytwarzanie betonów odpornych na agresję chemiczną i wysoką temperaturę. Produkt okazał się bardzo wszechstronny w różnych wymagających zastosowaniach.

Współcześnie dzięki rozbudowanej sieci ośrodków badawczych firma Lafarge stale pracuje nad innowacyjnymi cementami, które łączą w sobie wysoką jakość i estetykę gotowej powierzchni ze zminimalizowanym wpływem produktu na środowisko naturalne w całym cyklu jego produkcji oraz użytkowania.